20.11.2025 o godz. 18:00 zapraszamy na promocję książki Jerzego Kozarzewskiego „Szukam cię nieustannie”, zbioru wierszy prawnuka Ksawerego Norwida, brata Cypriana, żołnierza i więźnia ocalonego od wyroku śmierci dzięki interwencji Juliana Tuwima.
Obecni będą syn autora Marcin Kozarzewski i autorka opracowania Magdalena Woźniewska-Działak.
„Szukam cię nieustannie” to zbiór wydany pod patronatem i wspólnie z Muzeum Cypriana Norwida w Dębinkach. Obszerny wybór wierszy (ponad 60 utworów) prezentuje tę twórczość w porządku chronologicznym.
Ale książka przynosi znacznie więcej: otwiera ją rzeczowy i świetnie skomponowany wstęp Magdaleny Woźniewskiej-Działak, w którym oprócz rysu biograficznego znajdziemy próbę usytuowania poezji Kozarzewskiego w polskich tradycjach poetyckich. Publikacja ma ponadto bardzo bogatą dokumentację fotograficzną, udostępnioną z rodzinnych archiwów Kozarzewskich. Zamyka ją aneks z wyborem korespondencji rodzinnej i dokumentami.
Jerzy Kozarzewski urodził się w Trawnikach Lubelskich. Matka była nauczycielką, ojciec chemikiem. Dzieciństwo spędził w Piotrkowie Trybunalskim, studiował w Szkole Głównej Handlowej. Podjął pracę w Zakładach Wydawniczych M. Arct, a od 1938 w Zakładach Zbrojeniowych w Stalowej Woli. Był działaczem ONR oraz członkiem Organizacji Polskiej. We wrześniu 1939 dostał się do niewoli radzieckiej. Samotnie uciekł z transportu. Wstąpił do konspiracyjnego Związku Jaszczurczego, a następnie Narodowych Sił Zbrojnych. Działał w Piotrkowie. W 1941 – ścigany przez Gestapo – został przeniesiony na teren województwa krakowskiego. W 1942 roku przeniósł się do Warszawy. Po powstaniu warszawskim został z żoną umieszczony w obozie przejściowym w Pruszkowie, a następnie trafił do Oświęcimia, a potem do Mauthausen. Po wojnie wrócił do Polski i wszedł ponownie do struktur konspiracyjnych NSZ. Aresztowany w październiku 1945, dnia 6 sierpnia 1946 po pokazowym procesie otrzymał wyrok skazujący na podwójną karę śmierci. Wtedy właśnie, po rozmowie z Magdaleną Kozarzewską i przeczytaniu wiersza „Egzekucja”, Tuwim interweniował u Bieruta; Kozarzewski z więzienia wyszedł w 1956 roku. Po odbyciu kary zamieszkał w Nysie, pracując najpierw w szpitalu, ale niemal od razu zaczął udzielać się społecznie, m.in. pełnił obowiązki przewodniczącego prezydium Komitetu Rodzicielskiego w Liceum Ogólnokształcącym Carolinum, a w 1957 stworzył Ognisko Muzyczne. Przygotowywał do adaptacji zabytkowe kolegium św. Anny przy Rynku Solnym na Szkołę Muzyczną. Ale jednak w 1962 roku został zdjęty ze stanowiska i przeniesiony do pracy w inwestycjach miejskich. Już w latach 30. XX wieku pisał wiersze. Nie wprost przecież, ale nawiązywały one do Romantyzmu, który stanowił dla niego inspirację. Co ciekawe, nie Norwida stawiał na pierwszym miejscu – choć był prawnukiem jego brata, Ksawerego Norwida – ale lubił twórczość Słowackiego. Pisał dla żony, rodziny, z własnej potrzeby. Pisał także w okresie wojny i o wojnie… Dopiero w 1992 r. wydał pierwszy tomik wierszy „Dar codzienności”, a po jego śmierci zostały odnalezione i wydane w tomiku „Późne żniwo” utwory z okresu.
