Godz. 19 „Czytanie Gombrowicza” w wykonaniu Adama Ferencego. Po lekturze rozmowa z cyklu „Twarze i Gęby”.
Godz. 20.30 Koncert Mariusza Lubomskiego
Godz. 22.00 Zwiedzanie, zwiedzanie.

Muzeum Witolda Gombrowicza
Wsola ul. Witolda Gombrowicza 1
26-660 Jedlińsk

Tradycyjnie już Noc Muzeów we Wsoli odbywa się w przeddzień tej ogólnoeuropejskiej. W tym roku czeka nas noc-spektakl, zatytułowana „Wszystko (to) gra”.

Adam Ferency przeczyta fragmenty „Pornografii” Witolda Gombrowicza. Wybór tekstu jest oczywisty, bo Ferency grał Witolda w opartym na tej powieści filmie Jakuba Kolskiego. Następnie Adam Ferency będzie gościem kolejnej rozmowy z cyklu „Twarze i gęby”, w którym rozmawiamy o życiu w teatrze i o teatrze życia. W ramach tego cyklu gościliśmy już Krzysztofa Globisza i Teresę Lipowską.

W drugiej części zaśpiewa Mariusz Lubomski, wybitny wykonawca i autor piosenki literackiej. Jego koncerty to swoiste spektakle, w którym słowo i muzyka uzupełniane są aktorską grą wykonawcy. Tworzy on specyficzny rodzaj piosenek o charakterystycznym akustycznym brzmieniu, korzystającym z rytmów bossa nowy, rytmów karaibskich i pieśni cygańskich, klasycznego bluesa z elementami funky, garażowego undergroundu, ostrych rockowych brzmień i piosenek aktorskich, klimatu francuskich kabaretów i nowojorskich klubów jazzowych, songów Weila – Brechta i Toma Waitsa.

Uczestników Nocy u Gombrowicza poczęstujemy kawą, herbatą i czymś może jeszcze.

Uwaga! BEZPŁATNY AUTOBUS!!!!

Wszystkich zainteresowanych z Radomia do Wsoli dowiezie autobus MZDiK. Przewóz odbędzie się trasą z Dworca PKP (przystanek końcowy linii 18) ulicami: 25 Czerwca, Żwirki i Wigury, Kusocińskiego, Chrobrego, Mieszka I, Aleksandrowicza, Warszawska, Wsola- Muzeum. Na powyższej trasie będą obowiązywały wszystkie przystanki autobusowe na terenie Radomia, poza granicami miasta tylko przystanek we Wsoli.

GODZINY ODJAZDÓW:
- z Dworca PKP: 18.15, 19.45
- ze Wsoli: 20.30, 22.30

Informacje o artystach:

Adam Ferency – absolwent warszawskiej PWST. Po ukończeniu studiów w 1976 r. debiutował na małym ekranie w odcinku serialu „07 zgłoś się”, a na scenie rolą Stachurskiego w spektaklu „Karykatura” Kisielewskiego w reżyserii Gustawa Holoubka. Przez wiele lat występował na deskach warszawskich teatrów Na Woli i Współczesnego. Od 1994 r. jest aktorem Teatru Dramatycznego. Ze względu na charakterystyczny wygląd najczęściej obsadzany w rolach przestępców, kryminalistów , czy oficerów UB (w filmie „Przesłuchania”). Postać czarnego charakteru , rosyjskiego śledczego w „Kanalii” Tomasza Wiszniewskiego przyniosła mu w 1991 r. nagrodę na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. W 1993 r. zadebiutował jako reżyser, wystawiając w Teatrze Współczesnym sztukę „Hollywood, Hollywood” Davida Mameta. W 2002 roku aktor zagrał Witolda w „Pornografii”, filmie Jana Jakuba Kolskiego przenoszącym na ekran powieść Gombrowicza.

Mariusz Lubomski – polski plastyk i muzyk, autor i wykonawca piosenki autorskiej. Zadebiutował na Giełdzie Piosenki Studenckiej w Szklarskiej Porębie razem z zespołem „I z Poznania i z Torunia” w roku 1982. Porwali publiczność piosenką „Impreza w klubie harcerza”. Od tej pory występował w wielu klubach studenckich w całej Polsce. W 1985 wygrali pierwszą PaKĘ w Krakowie piosenką Rafała Bryndala „Indianie i kowboje”. Początkowe fascynacje Mariusza Lubomskiego to twórczość Toma Waitsa. W roku 1987 zaistniał solo i zdobył pierwszą nagrodę na Festiwalu Piosenki Studenckiej w Krakowie. Później zaśpiewał w opolskim Kabaretonie własna wersję „Undergroundu” (ze słowami Sławomira Wolskiego). Prochowiec i przykrótkie spodnie stały się swoistymi znakami stylu, któremu ówczesny laureat Nagrody Operatorów dla Indywidualności opolskiego Festiwalu wierny jest do dziś. W 1988 Lubomski miał swój recital na PPA. Od tamtego czasu nagrał kilka bardzo interesujących płyt i programów telewizyjnych. Zaprezentowany na XVIII Przeglądzie recital „Lubomski – Conte’m” bardzo się podobał publiczności i zyskał entuzjastyczne recenzje krytyków.

[Adam Ferency, Fot. Grzegorz Sylla (fragment fotografii)]

20.00
Wernisaż wystawy: Evviva l’arte! Jubileuszowa prezentacja (1952-2012) fragmentów kolekcji własnych Muzeum Literatury im. Adama Mickiewicza w Warszawie. Wystawa w 60 rocznicę powstania Muzeum – więcej

20.30
Tadeusz Baird. Koncert muzyki kameralnej w wykonaniu: Lilianna Zalesińska – mezzosopran, Piotr Szymanowicz – fortepian, Anna Błaszczyk – flet, Maria Peradzyńska-Filip – flet, Wojciech Sławiński – wiolonczela.

W programie:

Tadeusz Baird, Pieśni Truwerów, 1963, głos, fortepian, 2 flety, wiolonczela;
Tadeusz Baird, Sonatina nr 2, 1968, fortepian solo;
Tadeusz Baird: Pięć piosenek dla dzieci, 1955, głos i fortepian;

Ponadto: Witold Lutosławski, Wariacja Sacherowska, wiolonczela solo
Krzysztof Meyer Quartettino op. 16, Głos, flet, wiolonczela i fortepian
Stefan Kisielewski, Impresja kapryśna na flet solo

Wykonanie utworów Tadeusza Bairda odbywa się i jest współfinansowane w ramach programu Instytutu Muzyki i Tańca „Nowe interpretacje

22.30
Spektakl Czarna godzina. Biesy i inne wiersze Władysława Broniewskiego. Spektakl poetycki w wykonaniu Grzegorza Gieraka i Sławomira Hollanda. Z udziałem Michała Górczyńskiego – saksofon

Muzeum Literatury im. Adama Mickiewicza
Rynek Starego Miasta 20
Warszawa


–

Przedwcześnie zmarły Tadeusz Baird (1928-1981) należy do grona najbardziej utalentowanych i oryginalnych kompozytorów polskich II połowy XX wieku. Jego niezwykle bogata ilościowo i zróżnicowana stylistycznie twórczość przechodziła różne fazy – od neoklasycyzmu po dodekafonię w stylu Albana Berga. Niezależnie od ewolucji stylistycznej, twórczość Bairda najpełniej określają dwie postawy – silne zakorzenienie w tradycji oraz liryczna, przepojona melodyjnością i z ducha romantyczna ekspresja. Idea tworzenia muzyki mocno powiązanej z tradycją poprzednich epok – poczynając od renesansu i baroku, a jednocześnie pogodnej i komunikatywnej szczególnie silnie przejawiała się w pierwszej, neoklasycznej fazie jego twórczości. Z tego okresu pochodzi jedno z najbardziej znanych dzieł kompozytora – Cztery sonety miłosne na baryton i orkiestrę (1956). Utwór, napisany do sonetów miłosnych Williama Szekspira to jedna z pierwszych polskich kompozycji drugiej połowy XX wieku obficie wykorzystująca elementy archaizacji muzycznej. Wzorowany na stylistyce quasi-renesansowej i operujący prostymi środkami muzycznymi, urzeka przejrzystą formą i pełną surowego piękna liryczną ekspresją, tak charakterystyczną dla wysublimowanej estetyki tego kompozytora. Do innych, szczególnie przesiąkniętych pierwiastkiem lirycznym kompozycji Bairda można także zaliczyć: suitę Colas Breugnon, Cztery nowele, Cztery dialogi, Sinfonię breve, Canzonę, Elegię, Koncert obojowy oraz Concerto lugubre.

źródło: Instytut Muzyki i Tańca

Z autorami rozmawiać będzie Janusz Drzewucki, a fragmenty książki przeczyta Andrzej Ferenc.

Wtorek 22 maja, godz. 18:00
Muzeum Literatury im. Adama Mickiewicza
Rynek Starego Miasta 20

Wybierasz się na spotkanie? Wydarzenie na Facebooku – dołącz

Wydany przed kilkoma laty tom poezji Adama Wagi tak przypadl do gustu Marianowi Pilotowi, że postanowił on dopisać opowiadanie będące swego rodzaju komentarzem czy odpowiedzią na wiersz Wagi pt. Fraszka. W ten sposób powstał jedyny w swoim rodzaju poetycko-prozatorski dialog.

Kiedy po nowatorskim, słynącym z techniki strumienia świadomości Ulissesie wydawało się, że nie sposób już pójść dalej, James Joyce stworzył utwór pod pewnymi względami jeszcze radykalniejszy. W 1939 roku, po siedemnastu latach mozolnego tkania Work in Progress (Dzieła w Toku), zanurzył czytelników w mroczną podświadomość Finnegans Wake. Dzięki brawurowemu przekładowi Krzysztofa Bartnickiego, nad którym praca trwała 10 lat, ukazującemu się pod tytułem Finneganów tren, z tym legendarnym dziełem może wreszcie zapoznać się polski czytelnik.

22 maja (wtorek) godz. 13.00
Muzeum Literatury
Rynek Starego Miasta 20
Warszawa

Andrzej Sosnowski (ur. 1959) – poeta, tłumacz. Pracownik redakcji „Literatury na Świecie”. Laureat nagród: im. Kazimiery Iłłakowiczówny (1992), Fundacji Kultury (1994 i 1999), Kościelskich (1997), „Odry” za całokształt twórczości (1998), Wrocławskiej Nagrody Poetyckiej Silesius (2008) oraz Nagrody Literackiej Gdynia – specjalne wyróżnienie (2011). Mieszka w Warszawie.

Adam Zdrodowski (1979) – poeta, tłumacz. Opublikował Przygody, etc. (2005) i Jesień Zuzanny (2007). W tym roku ukaże się jego nowa książka – 49 lotów balonem. Przekładał Gertrude Stein, Henry’ego Greena, Williama S. Burroughsa, Raymonda Roussela, Jamesa Schuylera, Forresta Gandera, Harryette Mullen, Marka Forda, Roda Menghama (z Tadeuszem Piórą: Rokowania i potyczki, Ars Cameralis, Katowice 2007) i Grzegorza Wróblewskiego (A Marzipan Factory. New and Selected Poems, Otoliths 2010). Publikował m.in. w „Literaturze na Świecie”, „Przekroju”, „Jacket Magazine”, „Odrze”, „Dwukropku”, „FA-arcie” i „Opcjach”. Mieszka w Warszawie.

Stowarzyszenie Tłumaczy Literatura zaprasza wszystkich zainteresowanych, a w szczególności uczniów liceów, na cykl spotkań poświęconych przekładom literatury pięknej i zawodowi tłumacza. Będziemy rozmawiać o sprawach aktualnych (Nagroda Europejski Poeta Wolności), o nowym tłumaczeniu lektur szkolnych (Jądro ciemności w tłumaczeniu Magdy Heydel), o hitach sezonu (Finneganów Tren w przekładzie Krzysztofa Bartnickiego) i o tym, co oprócz Euro 2012 łączy nas z Ukrainą (Antologia współczesnej poezji ukraińskiej Anety Kamińskiej).

Organizatorzy: STL, Instytut Książki, PETRA, Program Kultura UE, Muzeum Literatury, Gdańsk 2016.

Spotkania odbywają się w Muzeum Literatury na Rynku Starego Miasta w Warszawie.

W świat pokazu wprowadzą widzów modernistyczne realizacje wizerunków polskich romantyków – zarazem „bohaterów” naszych wystaw (stałych i czasowych) w różnych latach, obok których pojawi się twarz autora „Wesela”.

Polska sztuka z przełomu XIX/XX wieków jest obok kolekcji romantycznej, a w jej obrębie mickiewiczianów, największą kolekcją w zbiorach Muzeum Literatury. W dziełach mistrzów sprzed stu lat tkwią korzenie sztuki już na wskroś nowoczesnej. I dziś intryguje jej niezwykle efektowny, a przy tym ciasny splot z literaturą, wspólnota „wewnętrznych inspiracji”, uzewnętrznianych emocji autorów. W dziełach literackich i potocznie zwanych artystycznymi, z rzemiosłem i sztuką książki włącznie, odnajdujemy te same lub zbliżone odwołania, tematy, motywy. Prorocze i pod tym względem okazały się słowa C. K. Norwida:

Całe bowiem stworzenie sklepi się obrazem:
Człowiek, myśląc, maluje i śpiewa zarazem.
(„Rzecz o wolności słowa”, 1869)

Wieszcz czy sztukmistrz, to rozróżnienie – spadek po romantyzmie, a zarazem klucz do powikłań polskiego romantyzmu – podniesione do rangi mitu narodowego, rzutuje na rozwój polskiej literatury i sztuki w wieku XX. Stymuluje myślenie, gesty i czyny kilku pokoleń naszych rodaków (przez kult dla tej tradycji czy bunt wobec jej ideałów, zobowiązań składnych na „ołtarzach ojczyzny” w kajdanach). O stosunku Polaków do owych kwestii współczesna literatura i sztuka też mówi wiele.

W wolnej już Polsce, zarazem w okresie inwazji kolejnych awangardowych nurtów burzliwego dwudziestolecia międzywojennego, bardziej adekwatne staje się rozróżnienie „barbarzyńcy” czy „esteci”. Sygnalizujemy je w drugiej części wystawy. Sztukę i literaturę XX wieku tym razem pokazujemy bez wyraźnych podziałów na okresy, grupy pokoleniowe, programy polityczne, literackie i artystyczne – bowiem z perspektywy 2012 roku widać już, że stopniowo traciły one na znaczeniu – pozostają same „nazwiska”. Stąd w tytule części trzeciej pojawi się słowa Mirona Białoszewskiego być sobie jednym, a dalej między innymi… aforyzm z wiersza Wisławy Szymborskiej

Radość pisania.
Możność utrwalania.
Zemsta ręki śmiertelnej
(„Wszelki wypadek”, 1972).

Wobec zbliżającego się Jubileuszu 60. lecia działalności pragniemy pokazać przynajmniej fragmenty kolekcji zgromadzonych przez te wszystkie lata – są to bowiem zbiory nader obfite i różnorodne.

Pierwsza odsłona prezentacji – w Noc Muzeów!

Spektakl odbędzie się w ramach imprez towarzyszących wystawie Broniewski. Próba portretu

5 czerwca (wtorek) 2012 roku o godz. 18.00
w Muzeum Literatury przy Rynku Starego Miasta 20 w Warszawie.

Wstęp wolny.

Muzeum Literatury:

w niedzielę 29 kwietnia, we wtorek 1 maja i w czwartek 3 maja Muzeum Literatury będzie nieczynne.

Muzeum Witolda Gombrowicza:

28, 29, 30 kwietnia – ekspozycja czynna w godzinach 10-17
1 maja – ekspozycja nieczynna
2 maja – eskpozycja czynna w godzinach 10-17
3 maja- ekspozycja nieczynna
4,5,6 maja – ekspozycja czynna w godzinach 10-17

Władysława Broniewskiego kaliszanka Janina Kunig poznała z końcem 1924 roku, gdy po maturze przyjechała do Warszawy na kurs zdobnictwa. Nastawiona społecznikowsko, zaprzyjaźniła się z gronem działaczy KPP, choć nie została jej członkiem. Podobnie było z Broniewskim, zbuntowanym przeciwko rzeczywistości w odbudowywanym po latach zaborów państwie polskim. Do cywila odszedł z końcem 1921 roku, głęboko schował swój pamiętnik legionisty i żołnierza wojny polsko-bolszewickiej. Własne przeżycia wyrażał teraz w wierszach, które zdradzały lewicujące poglądy autora. Złożony z nich tomik Wiatraki, wydrukowany w 1925 roku, dla jednych krytyków był zbyt rewolucyjny, dla innych jednak… zbyt liryczny: strofy o poezji przypominały erotyk, a o sobie samym młody poeta mówił jako o wędrowcu, którego „serce – to żagiel płonący”…

Znajomość z Janiną szybko ze strony Broniewskiego przekształciła się w gorące uczucie, początkowo bez wzajemności: „Ty nie umiesz śpiewać jak Solwejg postrzępionej melodii słów” – pisał. W innym wierszu zawarł znaczącą aluzję: „Ten walet schnie z miłości, a ty go dręczysz wzgardą…”. Powstrzymywał się od spotkań, otrzymywała za to Janina listy pełne miłosnych wyznań i opisu rozterek poety: „Kocha się nie za to a za to, nie pod jakimiś warunkami, tylko po prostu się kocha (…) Jaśko, jeżeli nie możesz mnie kochać, chcę, żebyś mnie przynajmniej rozumiała – podkreślał jeszcze w marcu 1926 roku. Ona jednak była „zasadniczo przeciwna temu papierowemu systemowi” komunikowania się. Nie bez przyczyny w wierszu Nie wiem poeta pyta: „gdzież jest miłość, miłość zwycięska?”

Zdobył ją romantycznym listem z 26 lipca 1925 roku, w którym porównał ich uczucie oraz problemy z dylematami bohaterów Żeromskiego, jej także bliskiego autora. Oboje sentymentem obdarzali zwłaszcza powieść Zamieć, powstałą w 1914 roku drugą część trylogii Walka z szatanem. Ale długo czekał, nim wreszcie przyszły – jeden za drugim – dwa listy z ostateczną zgodą Janiny. Mógł zatem odpisać: „Jasinku moja najdroższa, moje szczęście! (…) Ty mnie kochasz naprawdę? Piszesz mi o tym z taką radością i tak mi rozkosznie czuć prawdę twoich słów! Słuchaj, ja chyba zwariuję z radości. Nie umiem Ci powiedzieć, ile to znaczy dla mnie. Twoja miłość jest warunkiem wszystkiego – przez nią, dla niej gotów jestem na wszystko, na najwyższy wysiłek, na poświęcenie, nawet na zbrodnię, gdyby Ci to było potrzebne. Teraz dopiero czuję, że żyję, że mogę coś zrobić i chcę żyć i bardzo mnie to życie cieszy. Wszystko we mnie budzi się jak na wiosnę.” Jeszcze wieczorem tego samego dnia (10 września 1926 roku) usiadł do kolejnego listu. W euforii pisał:

„Dziewczyno moja najśliczniejsza! Żądaj ode mnie, czego chcesz, choćby najgorszego wariactwa, bylebym wiedział, że nie jestem dla Ciebie niczym, bylebym słyszał od Ciebie to niepojęte słowo: kocham. Słuchaj, jeszcze nigdy ze mną tak nie bywało! To coś niebywałego to moje obecne uczucie dla Ciebie – to więcej niż miłość (…) zdaje mi się, że myślę i czuję Tobą. Piszę Ci to wszystko, nieznośna dziewczyno, żebyś wiedziała o swej ważności dla mnie i rob sobie, co chcesz, choćby nawet przeciwko mnie. Jestem stracony człowiek dla wszystkiego, co nie jest Tobą. Przez Ciebie tylko mogę do całego świata powrócić.”

Ich ślub odbył się 28 listopada 1926 roku w Kaliszu. Wkrótce po nim ukazał się drugi tom poezji Broniewskiego, Dymy nad miastem (Warszawa 1927), w którym odnaleźć można utwory o rozterkach zakochanego poety – bardzo skamandryckie w nastroju (Broniewski uwielbiał Tuwima), jak Kabała, Srebrne i czarne, Nie wiem, Oczy. I kończy go pogodny liryk O radości – literacka transpozycja nastrojów poety z listu z 29 grudnia 1926 roku (Janina przebywała wówczas w Kaliszu): „nie trzeba się dawać codzienności. Trzeba, pomimo codziennych kłopotów, udręki zachować jakąś wewnętrzną jasność spojrzenia i wierzyć – w nas dwoje. Brak nam wielu rzeczy, prócz najważniejszej. I dzisiaj odczułem, że, mimo wszystko, nie utraciłem mego jedynego skarbu – Ciebie i Twojej miłości”.

Przez kilka lat praca zarobkowa pochłaniała Broniewskiemu tak wiele energii i czasu, że porównywał swe życie z diabelskim młynem. Wynagrodzenie za sekretarzowanie popołudniami w „Wiadomościach Literackich” nie wystarczało na utrzymanie rodziny. Honoraria za wiersze, recenzje i tłumaczenia były skromne, dorabiał nawet korektami. 24 listopada 1929 roku urodziła się ich córka Joanna. Janina do strajku nauczycielskiego w 1933 roku z pasją pracowała w szkole na Mokotowie. Po strajku dostała zakaz nauczania – znalazła zatrudnienie w wydawanych przez ZNP pisemkach dla młodych i najmłodszych czytelników, takich jak „Płomyczek”, i zaczęła pisać dla dzieci. We wrześniu 1931 roku Broniewski został aresztowany wraz z redaktorami lewicującego pisma „Miesięcznik Literacki” i dwa miesiące spędził w więzieniu śledczym przy ul. Daniłowiczowskiej 7. Janinie też kilkakrotnie groziło aresztowanie, rewizje w ich mieszkaniach nie były niczym nadzwyczajnym.

Związek ich trwał – z różnymi zawirowaniami – do roku 1938 (choć formalne rozwód przeprowadzili dopiero w 1946 roku). Z początkiem 1939 roku zamieszkali jednak w tym samym domku przy ul. Czarnieckiego na warszawskim Żoliborzu, choć już związani z kolejnymi partnerami: Władysław z aktorką Marią Zarębińską, Janina – z Janem Gadomskim. Anka, czyli Joanna, bawiła się tam z Majką, czyli małą Marysią – córeczką Marii, która z kolei zaprzyjaźniła się z… Jaśką. Tę „sielankę” przerwał 1 września wybuch wojny.

To Janina ocaliła przedwojenne rękopisy wierszy i listy Broniewskiego. Obecnie znajdują się one w Muzeum Władysława Broniewskiego oraz w samym Muzeum Literatury im. Adama Mickiewicza. Wspomnienia o ich wspólnym życiu zawarła w trzech książkach: Dziewięć serc czerwiennych (Warszawa 1964), Maje i listopady (Warszawa 1967) i tamten brzeg mych lat (Warszawa 1973). Wszystkie trzy tytuły zostały zaczerpnięte z wierszy Broniewskiego – wierszy, które autor tuż po napisaniu najczęściej jej pierwszej sam czytał… I nie zrezygnował z tego ich zwyczaju po rozstaniu się z Janiną.

Z 78 listów Broniewskiego do Janiny, przechowywanych w siedzibie Muzeum Literatury (Dział Rękopisów), ponad połowa pochodzi z lat 1927-1934. Bowiem również po ślubie Jaśka często wyjeżdżała do Kalisza, tam w 1929 roku przyszła na świat ich ukochana „córka-bzdurka” Joanna, zwana Anką (zmarła tragicznie w 1954 roku). Stąd poeta na różne sposoby odmieniał w listach i wierszach do niej „to niepojęte słowo – kocham”. Choć od 1938 roku żyli oddzielnie, pozostali przyjaciółmi.

Barbara Riss

W czasie sesji swoje referaty przedstawią uczestnicy konkursu – uczniowie warszawskich szkół podstawowych, zostaną także zaprezentowane najlepsze prace plastyczne. Sesję otworzy wykład profesora Grzegorza Leszczyńskiego z Uniwersytetu Warszawskiego.

Miejsce: Muzeum Literatury, Rynek Starego Miasta 20 w Warszawie.

Więcej o konkursie tutaj.

Spotkanie odbędzie się w Muzeum Marii Dąbrowskiej przy ul. Polnej 40 m.31 w Warszawie.

Serdecznie zapraszamy. Wstęp wolny.